Γράμμα στο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ - Αποχαιρετισμός Γρηγόρης Αυξεντίου (Νίκος Καλλίτσης)

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

ΚΛΙΚ στην εικόνα, για ν' ακούσετε το έργο

"ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡΤ ΟΠΕΝΧΑΪΜΕΡ" (1954)

Ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος - Μουσική: Νίκος Καλλίτσης



«Στα 1954 ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, ο σοφός κατασκευαστής της ατομικής βόμβας, βασανίζεται από τρομακτικές τύψεις. "Εγώ έγινα ο θάνατος, εγώ έγινα η καταστροφή" μονολογεί. Εκείνες τις ημέρες η φωτογραφία του μας κοιτούσε συμπαθητικά απ’ όλες τις εφημερίδες. Εγώ, γράφοντας, είχα μπροστά μου μια έγχρωμη φωτογραφία του- στο εξώφυλλο των βδομαδιάτικων «Τάϊμς της Νέας Υόρκης- που έδειχνε το πρόσωπό του ποτισμένο από βαθειά θλίψη. Νόμιζα πως τόσο λυπημένο πρόσωπο δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου. Και νομίζω πως τόση κατανόηση και τόση αγάπη δεν έχω δείξει ποτέ για καμιά άλλη θλίψη. Τον κοιτούσα ωστόσο και τον κατηγορούσα με πάθος. Κι’ επειδή η συγνώμη δεν ήταν στο χέρι μου, κατηγόρησα και τον εαυτό μου για να μην τον πικράνω και, δεν αποκλείεται, μπορεί δίκαια και αυτόν να τον κατηγόρησα. Γράφοντάς το, ήξερα ποια ήταν η αρχή αυτού του ποιήματος. Στην ίδια μελέτη που είχα γράψει για το φώς, μιλούσα και για την δύναμη που θα παραγόταν αν μπορούσε να διασπαστεί ένα άτομο ύλης. Και με την βοήθεια της δύναμης αυτής, ονειρευόμουν την ανθοφορία του κόσμου, κι όχι την καταστροφή της Χιροσίμα.»
[Νικηφόρος Βρεττάκος]

33 Μέρες Λόχος Φοιτητών Λόρδος Βύρων - Τα Θολά Ποτάμια (Νίκος Καλλίτσης)

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

ΚΛΙΚ στην εικόνα, για ν΄ακούσετε το έργο

Ο συνθέτης Νίκος Καλλίτσης μελοποιεί εξαίρετα την εμπνευσμένη ποίηση τουΝικηφόρου Βρεττάκου.

 "33 ΗΜΕΡΕΣ - Ο ΛΟΧΟΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝ" (1945)

Μουσική: Νίκος Καλλίτσης- Ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος.

Ερμηνεύουν: Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Αφροδίτη Μάνου.

«Δύσκολες και μεγάλες ώρες της κατοχής. Είδα το μεγαλείο της Αντίστασης να κορυφώνεται κ’ ένοιωθα στενοχώρια, βέβαιος από τα πριν  πως ποιήματα αντάξια μ’ αυτό το μεγαλείο, δεν θα μπορούσα να γράψω. Αυτά τα ξεσπάσματα που είδα  στους δρόμους της Αθήνας, αυτή η αυταπάρνηση, αυτό το εκτυφλωτικό φώς, οι εκατοντάδες αυτών που πήγαιναν χορεύοντας να στηθούν μπροστά στο θάνατο, αυτά τα παιδιά με τους χρωστήρες και με τις «φυσαρμόνικες» ίσως υπήρξαν μοναδικά στην ιστορία του. Το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι πως μεγάλωσαν το Ελληνικό Μεσολόγγι.