Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015
![]() |
ΚΛΙΚ στην εικόνα, για ν' ακούσετε το έργο |
Ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος - Μουσική: Νίκος Καλλίτσης
«Στα 1954 ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, ο σοφός κατασκευαστής της ατομικής βόμβας, βασανίζεται από τρομακτικές τύψεις. "Εγώ έγινα ο θάνατος, εγώ έγινα η καταστροφή" μονολογεί. Εκείνες τις ημέρες η φωτογραφία του μας κοιτούσε συμπαθητικά απ’ όλες τις εφημερίδες. Εγώ, γράφοντας, είχα μπροστά μου μια έγχρωμη φωτογραφία του- στο εξώφυλλο των βδομαδιάτικων «Τάϊμς της Νέας Υόρκης- που έδειχνε το πρόσωπό του ποτισμένο από βαθειά θλίψη. Νόμιζα πως τόσο λυπημένο πρόσωπο δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου. Και νομίζω πως τόση κατανόηση και τόση αγάπη δεν έχω δείξει ποτέ για καμιά άλλη θλίψη. Τον κοιτούσα ωστόσο και τον κατηγορούσα με πάθος. Κι’ επειδή η συγνώμη δεν ήταν στο χέρι μου, κατηγόρησα και τον εαυτό μου για να μην τον πικράνω και, δεν αποκλείεται, μπορεί δίκαια και αυτόν να τον κατηγόρησα. Γράφοντάς το, ήξερα ποια ήταν η αρχή αυτού του ποιήματος. Στην ίδια μελέτη που είχα γράψει για το φώς, μιλούσα και για την δύναμη που θα παραγόταν αν μπορούσε να διασπαστεί ένα άτομο ύλης. Και με την βοήθεια της δύναμης αυτής, ονειρευόμουν την ανθοφορία του κόσμου, κι όχι την καταστροφή της Χιροσίμα.»
[Νικηφόρος Βρεττάκος]